Es un pequeño texto de Castelao, publicado en "COUSAS", en su línea de humor absolutamente irónico. La idea me la ha dado Vendell en su historia sobre vacas.
Reza así:
: SE EU FOSE AUTOR : :
Se eu fose autor escribiría unha peza en dous lances. A obriña duraría dez minutos nada máis.
LANCE PRIMERO
Érguese o pano e aparece unha corte aldeán. Enriba do estrume hai unha vaca morta. Ó redor da vaca hai unha vella velliña, unha muller avellentada, unha moza garrida, dúas rapaciñas bonitas, un vello petrucio e tres nenos loiros. Todos choran a fío i enxoitan os ollos coas mans. Todos fan o pranto e din cousas tristes que fan rir, ditos paifocos de xentes labregas, angurentas e cobizosas, que pensan que a morte dunha vaca é unha gran desgracia. 0 pranto debe ter unha gracia choqueira, para que estoupen da risa os de "patio de butacas".
E cando se fartan de ri-los señoritos, baixará o pano.
LANCE SEGUNDO
Érguese o pano e aparece un estrado elegante, adobiado con moito señorío. Enriba dunha mesa de pés ferrados de bronce, hai unha bandexa de prata, enriba da bandexa hai unha almofada de damasco, enriba da almofada hai unha cadeliña morta. A cadela morta semellará unha folerpa de neve. Ó seu redor chora unha fidalgona e dúas fidalguiñas novas. Todas elas fan 0 pranto i enxoitan as bágoas con paniños de encaixe. Todas van dicindo, unha a unha, gas mesmas parvadas que dixeron os labregos diante da vaca morta, ditos tristes que fan rir, porque a morte dunha cadela non é Para tanto.
E cando a xente do galiñeiro se farte de rir a cachón, baixará o pano moi amodiño.
No me atrevo a traducirlo a castellano, es de esas cosas que solo tienen sentido en un idioma que tiene sus raices tan en la tierra como la familia del primer acto, no creo que sonase igual en otro idioma...
Aún así si alguien no lo entiende que avise y lo traduzco en los comentarios.
Para los de fuera, hace apenas una generación o dos, una vaca significaba para una familia la prosperidad, era la fuerza motriz del arado, era la leche, era la carne que representaban sus crías (cuchos, cunchos ou becerros), sus heces eran el abono para las huertas y su piel, donde sabían tratarla, el cuero para muchas ropas (en mi zona no se aprovechaba). En resumen, el par de vacas eran el eje de la economía de una familia, léase ese texto entendiendo este simple pero fundamental hecho.
Reza así:
: SE EU FOSE AUTOR : :
Se eu fose autor escribiría unha peza en dous lances. A obriña duraría dez minutos nada máis.
LANCE PRIMERO
Érguese o pano e aparece unha corte aldeán. Enriba do estrume hai unha vaca morta. Ó redor da vaca hai unha vella velliña, unha muller avellentada, unha moza garrida, dúas rapaciñas bonitas, un vello petrucio e tres nenos loiros. Todos choran a fío i enxoitan os ollos coas mans. Todos fan o pranto e din cousas tristes que fan rir, ditos paifocos de xentes labregas, angurentas e cobizosas, que pensan que a morte dunha vaca é unha gran desgracia. 0 pranto debe ter unha gracia choqueira, para que estoupen da risa os de "patio de butacas".
E cando se fartan de ri-los señoritos, baixará o pano.
LANCE SEGUNDO
Érguese o pano e aparece un estrado elegante, adobiado con moito señorío. Enriba dunha mesa de pés ferrados de bronce, hai unha bandexa de prata, enriba da bandexa hai unha almofada de damasco, enriba da almofada hai unha cadeliña morta. A cadela morta semellará unha folerpa de neve. Ó seu redor chora unha fidalgona e dúas fidalguiñas novas. Todas elas fan 0 pranto i enxoitan as bágoas con paniños de encaixe. Todas van dicindo, unha a unha, gas mesmas parvadas que dixeron os labregos diante da vaca morta, ditos tristes que fan rir, porque a morte dunha cadela non é Para tanto.
E cando a xente do galiñeiro se farte de rir a cachón, baixará o pano moi amodiño.
No me atrevo a traducirlo a castellano, es de esas cosas que solo tienen sentido en un idioma que tiene sus raices tan en la tierra como la familia del primer acto, no creo que sonase igual en otro idioma...
Aún así si alguien no lo entiende que avise y lo traduzco en los comentarios.
Para los de fuera, hace apenas una generación o dos, una vaca significaba para una familia la prosperidad, era la fuerza motriz del arado, era la leche, era la carne que representaban sus crías (cuchos, cunchos ou becerros), sus heces eran el abono para las huertas y su piel, donde sabían tratarla, el cuero para muchas ropas (en mi zona no se aprovechaba). En resumen, el par de vacas eran el eje de la economía de una familia, léase ese texto entendiendo este simple pero fundamental hecho.
03:21 del 2003-02-04 #
25 Comentarios